2- كوچك شمردن گناه‏
 كوچك شمردن گناه، آن را به گناه بزرگ تبديل مى‏كند، براى روشن شدن موضوع، به اين مثال توجه كنيد:
 اگر كسى سنگى به سوى ما پرتاب كند، ولى بعداً پشيمان شده و عذرخواهى كند، ممكن است او را ببخشيم، ولى اگر سنگ‏ريزه‏اى به ما بزند، و در مقابلِ اعتراض بگويد: اين كه چيزى نيست، بى‏خيالش. او را نمى‏بخشيم، زيرا اين كار، از روح استكبارى او پرده برمى‏دارد و بيانگر آن است كه او گناهش را كوچك مى‏شمرد. به اين روايات توجه كنيد:
 1- امام حسن عسكرى عليه السلام فرمود:
 «من الذّنوب التّى لا يغفر ليتنى لا أُؤاخَذُ الاّ بهذا»(45)
 «از گناهان نابخشودنى اين است كه انسان بگويد: كاش مرا به غير از اين گناه مجازات نكنند.»
 يعنى آن گناهِ مورد اشاره را كوچك بشمرد.
 2- اميرمؤمنان على عليه السلام مى‏فرمايد:
 «أشدّ الذّنوب ما استَهان به صاحبه»(46)
 «بدترين گناهان، آن است كه صاحبش آن را كوچك بشمرد.»
 3- امام صادق عليه السلام فرمود:
 «از گناه حقير و ريز، بپرهيز (سبك مشمار) كه آمرزيده نشود.»
 عرض كردم: گناهان حقير چيست!؟ فرمود آن است كه:
 «الرّجل يَذنب فيَقول طُوبى‏ لى‏ لو لم يَكن لى‏ غير ذلك»(47)
 «كسى گناه كند و بگويد خوشا به حال من اگر غير از اين گناه نداشتم.»
 4- حضرت سجاد عليه السلام در ضمن دعا، به خدا عرض مى‏كند:
 «الّلهم اَعُوذُ بِكَ مِن... الاِصرارِ عَلى المَأثَم و استِصغار المَعصيَة»(48)
 «پروردگارا! به تو پناه مى‏برم از اصرار بر گناهان، و كوچك شمردن گناه.»