حضرت ایت الله خامنه ای: دل نورانی و مصفای آن پارسای پرهیزکار، آینه روشن و صیقل یافته الهی و کلام معطر او راهنمای اندیشه و عمل رهجویان و صالحان بود...

یادش گرامی

زندگی نامه آیت الله بحجت:

آیت الله العظمی محمد بهجت فومنی در اواخر سال 1334 ه.ق. در خانواده ای دیندار و تقوا پیشه، در شهر مذهبی فومن واقع دراستان گیلان، چشم به جهان گشود. هنوز 16 ماه از عمرش نگذشته بود که مادرش را از دست داد و از اوان کودکی طعم تلخ یتیمی را چشید.
درباره نام آیت الله بهجت خاطره ای شیرین از یکی از نزدیکان آقا نقل شده است که ذکر آن در اینجا جالب می‌نماید، و آن اینکه:
پدر آیت الله بهجت در سن 16-17 سالگی بر اثر بیماری وبا در بستر بیماری می افتد و حالش بد می شود به گونه ای که امید زنده ماندن او از بین می رود وی می گفت: در آن حال ناگهان صدایی شنیدم که گفت:
« با ایشان کاری نداشته باشید، زیرا ایشان پدر محمد تقی است. »
تا اینکه با آن حالت خوابش می برد و مادرش که در بالین او نشسته بود گمان می کند وی از دنیا رفته، اما بعد از مدتی پدر آقای بهجت از خواب بیدار می شود و حالش رو به بهبودی می رود و بالاخره کاملاً شفا می یابد.
چند سال پس از این ماجرا تصمیم به ازدواج می گیرد و سخنی را که در حال بیماری به او گفته شده بود کاملاً از یاد می برد.
بعد از ازدواج نام اولین فرزند خود را به نام پدرش مهدی می گذارد، فرزند دومی دختر بوده، وقتی فرزند سومین را خدا به او می دهد، اسمش را « محمد حسین» می گذارد، و هنگامی که خداوند چهارمین فرزند را به او عنایت می کند به یاد آن سخن که در دوران بیماری اش شنیده بود می افتد، و وی را « محمد تقی » نام می نهد، ولی وی در کودکی در حوض آب می افتد و از دنیا می رود، تا اینکه سرانجام پنجمین فرزند را دوباره « محمد تقی » نام می گذارد، و بدینسان نام آیت الله بهجت مشخص می گردد.

بقیه در ادامه مطلب...

 

ادامه مطلب

زهرا عصاره عصمت است. زهرا، آیینه پاکی است. زهرا زلال کوثر است. ای همیشه جاری! ای بهار کوتاه! ای ترنم باران وحی! در شکوه مقام تو حیرانم که معرفت به غبار آستان خانه ات بوسه می زند. برهوت این دنیای خاکی شایستگی میزبانی چشمه سار همیشه جاری تو را نداشت. تو که در آیینه زخم ها و داغ ها و در هجران پدر، غریبانه زیستی و در وداع شبانه ات با پهلویی بیمار، خانه گلین را به امید آغوش بهشتی پدر ترک گفتی...

بقیه در ادامه مطلب...

ادامه مطلب

قسمت ششم

 

آژير خطر

از تعبيرات مختلف آيات و روايات، به شدت و ضعف خطرهاى گناه پى‏مى‏بريم. در قرآن نسبت به بعضى از گناهان تعبير شده كه آن را انجام ندهيد مانند:  «و لا تاكلوها اسرافاً»(72)  «از اموال آنها از روى اسراف نخوريد»  در بعضى از موارد تعبير شده كه از آن دورى كنيد؛  «و اجتنبوا الطاغوت»(73)  «و از طاغوت دورى كنيد»  و در بعضى موارد گفته شده نزديك آن نشويد؛  «وَ لاتَقرَبوا الفَواحِشَ ما ظَهَر مِنها وَ ما بَطن»(74)  «به كارهاى زشت خواه آشكار و خواه پنهان نزديك نشويد.»  انجام ندادن با نزديك نشدن نشانه‏ى دو نوع خطر است مثلاً درباره نفت مى‏گوييم: كبريت به آن نزنيد!. ولى درباره‏ى بنزين مى‏گوييم: كبريت را نزديك آن نبريد كه فاجعه مى‏آفريند!.  گناه زنا و خوردن مال يتيم و ورود كفار به سنگر مسلمين (مسجدالحرام) شبيه بنزين است كه در قرآن با جمله «و لاتقربوا»(75) «نزديك نشويد» و جمله «فلايقربوا المسجد الحرام»(76) «نبايد مشركان نزديك مسجدالحرام شوند» تعبير شده است.  اين تعبير همچون آژير خطر، حاكى از آن است كه بعضى گناهان چنان وسوسه‏انگيز است كه نزديك شدن به حريم آن ممكن است انسان را در پرتگاه خطرناك قرار دهد و نبايد به عوامل زمينه ساز و سوق دهنده به سوى گناه نزديك نشد مثلاً از محيط فاسد و آلوده كه لغزندگى شديدى براى سقوط در دره‏ى گناه دارد بايد دورى نمود. 72) نساء، 6. 73) نحل / 36. 74) نحل / 36. 75) نساء / 42. 76) توبه / 28. منبع: سایت درس هایی از قرآن ادامه دارد... بقیه در ادامه مطلب

ادامه مطلب