یک شب و هفتاد سال

حضرت ابراهیم بسیار میهمان نواز و مهمان دوست بود. روزی یک پیرمرد مجوسی در مسیر راه خود، به خانه حضرت ابراهیم آمد تا میهمان او شود. حضرت ابراهیم به او فرمود: اگر دین حنیف مرا بپذیری و خداپرست شوی تو را می پذیرم وگرنه تو را میهمان نخواهم کرد.

مجوسی از آنجا رفت. خداوند به حضرت ابراهیم وحی فرمود: ای ابراهیم! تو به مجوسی گفتی اگر خداپرست نشود حق ندارد میهمان تو شود و از غذایت بخورد، در حالی که هفتاد سال ما به او روزی و غذا می دهیم، اگر تو یک شب به او غذا می دادی چه می شد؟!

حضرت ابراهیم از کرده خود پشیمان شد و به دنبال آن مجوسی حرکت کرد و پس از جستجوی فراوان او را یافت و با کمال احترام او را میهمان خود کرد. مجوسی راز جریان را از حضرت ابراهیم پرسید.

حضرت ابراهیم موضوع وحی خدا را برای آن مرد بازگو کرد.

مجوسی گفت: آیا به راستی خداوند برمن این گونه لطف می نماید! حال که چنین است، دین خود را به من عرضه کن تا آن را بپذیرم و بدین ترتیب موحد شد.

***

آیه ۱۹ سوره شوری: الله لطیف بعباده یرزق من یشاء...

خدا را به بندگان لطف و محبت بسیار است و هرکه را بخواهد روزی می دهد...

برگرفته از کتاب اندرزها و حکایات 

فرق بین شیعه و دوستدار بودن

شخصی به امام حسین علیه‏ السلام عرض کرد: یا ابن رسول الله من از شیعیان مخصوص شمایم. حضرت به او فرمودند: ای بنده خدا، طبق ادعایی که هم اکنون کردی، باید همانند ابراهیم خلیل علیه ‏السلام از قلب سلیم برخوردار باشی؛ چون خداوند متعال درباره ایشان می‏فرماید: «و از شیعیان او حضرت ابراهیم است؛ زیرا با قلبی سلیم به درگاه خداوند آمد». پس در حال خود بنگر و ببین اگر قلب تو نیز مانند قلب ابراهیم علیه ‏السلام است بدان که از شیعیان مایی؛ اما اگر به آن مرتبه از اطمینان و سلامت دل نرسیده‏ای، فقط از دوستداران ما محسوب می‏شوی».

منزلت معلم معارف دینی

در فرهنگ اسلامی به علم و علم آموزی اهمیت فوق العاده‏ای داده شده است؛ به گونه‏ ای که علی علیه‏ السلام تصریح می‏کنند: «هرکس به من حرفی بیاموزد مرا بنده خود ساخته است». و نقل می‏کنند وقتی عبدالرحمن سلمی، معلم یکی از فرزندان امام حسین علیه‏ السلام ، به او سوره حمد را آموخت امام حسین علیه‏السلام هدایای به او دادند که چنین عملی در مقابل چنان کاری تا به آن روز از کسی دیده نشده بود. بعضی از افرادی که چنین بخششی را از آن‏حضرت دیدند. به او اعتراض کردند که پاداش مورد استحقاق این معلم بسیار کم‏تر از آن مبلغی بود که شما به او عطا فرمودید. امام حسین علیه ‏السلام در پاسخ فرمودند: «این مقدار پاداش در برابر آنچه او به فرزند من آموخته بود، بسیار ناچیز است. ارزش کار معلم بسیار بیشتر از این مقدار هدایاست».

بقیه در ادامه مطلب

در روایات آمده است که امام حسین علیه السلام فرمودند : انا قتیل العبرات ( من کشته اشک چشم هستم ) . معنای عبارت ثقیل به نظر می آید که در تفسیر آن سه وجه محتمل است :

1 – شايسته است که فقط در همه مصائب ، بر ابا عيد الله الحسين عليه السلام گريه نمود . در روايات آمده است حتي وقتي بر مردگان گريه مي کنيد حضرت حسين عليه السلام را مد نظر بياوريد تا در ثواب گريه بر ايشان شريک بوده و از سفره پر فيض ايشان بي بهره نمانيد .

شخصي آمد محضر يکي از امامان معصوم و از ايشان سوال نمود :

من در مصائب امام حسين گريه ام نمي آيد ، آيد مي شود خود را با ياد اموات منقلب ساخته و براي ايشان گريه نمايم ؟ آيا در ثواب گريه شريک هستم؟

ايشان فرمودند : مانعي ندارد و در ثواب گريه شريک هستي

2 - در تشکيلات اباعبدالله در قبال گريه بر امام حسين عليه السلام بي حساب و کتاب اجر مي دهند و گريه بر ايشان باعث بوجود آمدن صفت رحمت و رقت در قلوب است که اين نيز از اسباب تقرب به خداست و گريه بر ايشان آثار فراواني دارد که يکي از آنها برائت از آتش دوزخ است . پس خداوند به واسطه ي گريه بر ايشان افراد زيادي را از آتش دوزخ رهائي مي بخشد .

3 - بسياري از مشرکين با دستان پر خير و برکت امير مومنان علي عليه السلام به درک واصل شده بودند .. در جنگ بدر ، احد و... بسياري ديگر از جنگها .

ابا عبد الله مي فرمايند : من بواسطه اشک هائي که دشمنان دين در غم از دست دادن کفار ريختند به شهادت رسيدم . اين جمله بدين معناست که :  بغض نسب به علي بن ابيطالب بواسطه به درک واصل شدن کفار ( از بني اميه ) به دست علي بن ابيطالب باعث شد که کساني که از روي نفاق اسلام آورده بودند ، کمر به قتل حسين بن علي و خاندانش ببندند . و يزيد لعنة الله عليه از نوادگان هند جگر خوار از سلسله همين افراد است .
اين جمله در تاريخ مشهور است که لشگر دشمن در روز عاشورا به حسين بن علي – عليهما السلام - گفتند : ما به خاطر دشمني با پدر تو با تو مي جنگيم .
4 – چون ظلم در زمان يزيد به حد اعلاي خود رسيد و علني به دين و شخصيت افراد اهانت صورت مي گرفت( تا جائيکه مردم مسلمان مي بايست در غم از دست دادن ميمون يزيد لباس سياه بر تن کنند و در سه روز عزاي عمومي اعلام شده از جانب يزيد ؛ به عزاداري مشغول شوند) گريه هاي مردم مظلوم بلند شد که خدايا فرياد رسي را برسان تا ما را از دست اين نا نجيب نجات دهد ؛ اين گريه ها باعث شد که ابي عبدالله قيام نمايند و قيام ايشان منجر به شهادت آن بزرگوار گرديد.

مراسم"طشت گذاری"،
نماد فراتی که از تشنه لبان کربلا، دریغ شد!

 واقعه کربلا و بسته شدن فرات به روی امام حسین (ع) و یارانشان، و ایثارگری­ها سقای کربلا (حضرت ابوالفضل علیه السلام) برای رسانیدن آب به تشنگان، و حماسه­آفرینی آنانی که با لبانی تشنه، شهد شهادت را نوشیدند، به یقین، قداست و جایگاه والای آب را در فرهنگ شیعیان و به خصوص ایرانیان، که از دیرباز نیز از جایگاه خاص و معنوی برخورد بوده، عمق و وسعت بسیاری بخشیده است، تا بدانجا که انعکاس این امر را در جای­جای فرهنگ مردم و بخصوص در شکل­گیری آداب و رسوم و آئین­ها  شاهد هستیم.

از جمله مراسمی که می توان در این زمینه، معرفی نمود،  رسم "طشت گذاری" یا "طشت گردانی" است که  منسوب به اردبیل، به طور خاص و مردم آذربایجان به طور عام می­باشد. " در این آئین، طشت، نماد مشک سقای کربلا، نماد آب، نماد رود و نماد فراتی است که به روی حسین (ع) و یارانش بسته شد."  در اردبیل، این رسم از 27 ماه ذیحجه آغاز می شود. در گذشته، این مراسم در روز اول با برگزاری در مسجد جامع، شروع می شد و از روزهای بعد، مساجد دیگر نیز به نوبت طشت گردانی می کردند. امروزه نیز این مراسم با اندک تغییراتی، در چندین روز با شور و حال خاصی در اماکن مخصوص (مثل حسینیه اوچدکان، مسجد جامع، مسجد اعظم و ...) برگزار می گردد. به این صورت که دسته هاى زنجيرزنى و سينه زنى با نوحه­سرایی و نواختن طبل و شیپور و حمل عَلَم های عزاداری،  به ياد تشنگان كربلا، مشكى را پر از آب كرده و آن را به همراه طشت هايى از جنس برنز يا مس كه به طور معمول بر دوش ريش سفيدان هر محله حمل مى شود، به مسجد می برند و بعد از طواف مسجد، طشت ها در جاى مخصوص خود قرار گرفته و با خواندن دعاى مخصوص طشت­گذارى، پر از آب می شود. از اين طشت ها، بيشتر حاضران و عزاداران، مقداری آب به عنوان تبرك و جهت برآورده شدن حاجاتشان، برمی­دارند.

در مواردی نیز ممکن است طشت­ها قبلا در خانه­ای که صاحب آن نذر کرده، قرار داشته باشد. که در این صورت دسته­های عزادار به آن خانه رفته و پس از انجام عزاداری، طشت­ها را برداشته و به طرف مکان برگزاری مراسم به راه می­افتند.

در فرهنگ عاشورا در توضیح بیشتر این سنت  آمده:  مراسم طشت گذاری، "مراسمی است سنتی که در عزاداری ایام عاشورا و عمدتا در شهرستان اردبیل برگزار می‏شود وطشت­های آب را  که رمزی از "فرات" می باشد در مساجد و حسینیه‏ها می‏آورند. این سنت به تاسی از اقدام سالار شهیدان و یادآور رفتار جوانمردانه امام حسین (ع) در مقابل سپاه حر می باشد که به روایتی آن حضرت ، در روز 27 ذیحجه‏، آب مشکها را در طشت­ها ریخته و تمام لشکر حُر و اسبان آنها را سیراب‏نمودند. ^"

این‏مراسم از سه روز مانده به محرم در مسجد جامع،مسجد اعظم و سپس در مساجد دیگراجرا می‏شود.طشتها را بالای سرها می‏گیرند و مسجد را دور می‏زنند،سپس در داخل آنهاآب می‏ریزند.مردم دست به طشت و آب آن می‏زنند و این آئین، نوعی بیعت با امام حسین‏«ع‏» ‏و حمایت از عباس‏«ع‏»است. مردم آب طشت ها را در شیشه‏هایی برای شفا و تبرک برمی‏دارند."